Калі я вяртаюся дахаты,  

мяне штораз сустракае зімовы сад.  

Ці то туга ахінае  

заўсёды зімою,  

ці то сад мой зачараваны?  

Хаджу па садзе і прыслухоўваюся  

да яблыняў.  

Маўчаць карані,  

маўчаць ствалы, маўчаць галіны.  

Жахліва ад гэткае цішы.  

І тады я пачынаю сьпяваць:  

няўмела, кволым голасам.  

На маю песьню азвалася дзіўная  

птушка – авяльга.  

Я ніколі яе ня бачыў, ды ведаю –  

гэта яна.  

Птушка села на ябланевую галіну,  

прыцярушаную сьнегам,  

і весела зацёхкала.  

Адкуль яна ўзялася ў маім  

сіберным, маўклівым садзе?