Мяне цкаваў сабачы страх,  

а я ня бег, а я знарок  

звычайны запавольваў крок.  

Нябёсы – мой адзіны дах.  

Нашто хавацца па кутах?  

Час прамільгне і знойдзе схоў  

сумленьне вечнае і зноў  

пагоніць страх цябе з выцьцём –  

у забыцьцё.