Вучыся, нябожа, вучэньне паможа

Змагацца зь нядоляй, зь няволяй...

Што мучыць сягоньня, што думкі трывожа, –

Зьбяжыць і ня прыйдзе ніколі.

Жаль згіне, як мара; ня будзеш няздарай,

Нідзе і ні ў чым не заблудзіш;

Ты праўду ў няпраўдзе, як сонца між хмараў,

Спазнаеш, раз цёмен ня будзеш.

Такая прынука, як труд і навука,

Ці ж можа нам сіл не дадаці?

З такімі сябрамі, знай, будзе ня штука

I гора сваё зваяваці.

Паўнейшай адрынка, сыцейшай скацінка,

Ой, будзе – а толькі вазьміся!..

I знойдзецца ў працы аддыхі часінка,

I ў крыўду ўрагом не дасіся.

Крыўдзіцеляў зможаш, сьлед вечны праложыш

I к долі, і к волі, і к славе...

Адно ты прачніся, вучыся, як можаш,

Ці дома, ці на школьнай лаве.

Ўсе людзі значэньне пазналі вучэньня,

Адзін толькі ты ані дбаеш!

Цямней, беларусе, ад ночкі асеньняй,

I шчасьце ж такое ты маеш...