На мой гаўбец прыляціць кажан.  

Ноч затоіць бязгучнага лёту сьляды.  

Крылам зь кіпцямі, як лязом нажа,  

Распачне ён скрэсьці пагоні матыў.  

Перакінецца потым ў пагоню саму,  

У шалёным галопе зьнішча плітку гаўбца  

І уздыме да зорак віхуру-зіму.  

Перакінецца потым ў сьвятога айца,  

Неміргаючы будзе за мной назіраць,  

Я пачую – у зрэб'і ягоным вятрыска гудзе,  

Я убачу – ён хоча мне нешта сказаць,  

Толькі словы яго, што кругі па вадзе.  

Пэўна здрады свае ўжо ня возьмеш назад,  

Пэўна літасьці мне ад яго не чакаць.  

Я ня буду вар'яту гаўбец адчыняць.  

Пайшоў прэч, сатана! Зьнікні, гад!