Ён прынёс у сьвет сваю загану –  

Жвір у ботах, а ў душы сухмень.  

На дарозе, з пыхаю тырана,  

Прыхадзень сустрэў сівы камень.  

Падышоў ён да раптоўнай перашкоды,  

Абтрасаць пачаў свой левы бот:  

Пазасыпваў гарады, народы –  

Жвір наладзіў спраўны карагод.  

На камень жа моцы не хапіла, –  

Прыцярушыў ледзь пукатыя бакі.  

Мусіць, думаў – тут яму магіла,  

Толькі памыліўся, дарагі.  

Правы бот ён скінуў без развагі,  

Трос яго з усіх вар'яцкіх сіл.  

Быццам джын з чароўнае біклагі,  

Сьмерч пякучы хвоіны валіў.  

А камень ні кроку, ні паўкроку,  

Ні назад, ні ўперад, ні ў бакі, –  

Нібы сонца між аблок высока,  

Нібы бераг стромкае ракі.