Зноў людзкія адбіткі заганныя,  

Як музыкі, ў нябёсах лятаюць –  

Працінаюць пякельную ноч.  

Нараджаюць мэлёдыі танныя:  

Дзьмуць у комінаў доўгія пальцы,  

Дзьмуць да чырвані пацерак-воч.  

Іх музычны імпэт без падману –  

Не жартуюць браты-блюзьняры.  

Уздымаюцца клубы туману,  

Тлум цярушыцца на ліхтары.  

Што паперныя столі і дахі!  

Тлум укрые таксама і нас.  

Тлумны час, як заўсёды, ня ў час.  

І мацнеюць мелёдыі жаху,  

І цярушацца пёрамі птахаў –  

Вар'яцее атрутны джаз.