Зьняважыў злачынца дрэва  

Абразай ілжывых слоў,  

У сьпіну нібыта стрэліў,  

І словы атруцілі дол.  

Як трызьніла дрэва сутоньнямі!  

Як моташна лісьце гуло!  

Наўкольныя парасткі кволыя  

Ня ўзьнімуцца ўжо на крыло.  

Ня трэба ні шроту, ні пораху –  

Люстэркі на дрэве зіхцяць...  

Нацэліла зброю на ворага,  

І полымя бег не суняць.