Ты ўвайшла нечакана, ікліва.  

Я пісаў і нічога ня чуў:  

Ад гранёнага слова шчасьлівы,  

І ад роспачы слёзы ўваччу.  

Ты ўвайшла і як сябру сказала:  

– Добры дзень, кандыдыт на Парнас!  

Ты прабач, на хвілінку з вакзала...  

Ну як справы? Відаць, ужо ас?!  

Прыгадала было здарэньне,  

Толькі ў ім я сябе не пазнаў.  

– Вось прывезла літроўку варэньня,  

Гэта вішні, як ты заказаў.  

І пайшла, і як воблака зьнікла,  

Нават дзьверы ня рыпнулі ўсьлед.  

Толькі білі гадзіньнікі звыкла  

Ды літроўку разглядваў буфэт.  

Хто яна, таямнічая госьця?  

Я ня ўспомню, ня ўспомню ніяк!  

Гэта сон, гэта мне падалося...  

Слоік вішняў – пакутлівы знак.