Забі пярун мяне, – я чую  

Выразны сумны голас твой!  

Наперадзе чарот сьцяной.  

Праз чараты на кліч прастую,  

Бо голас – ТВОЙ!  

Хаваюць неба чараціны.  

Хапаюцца за ногі балаціны.  

А голас кліча, мкне чароўны  

І працінае мне душу.  

Марудна як! Хай парашут  

Мяне на голас выкіроўваў.  

Я захліснуў бы парашут!  

Сьцяну апошнюю патрушчыў.  

Насупраць – праз лагчыну – пушча,  

Дзе пад кашлатаю ялінай  

Дзьмуў паляўнічы ў чараціну.