Далей і болей рвуцца і хочуць

        К нечаму, нечага людзі,

Знойдуць, што хочуць, думкі зноў точаць:

        А мо ня то яшчэ будзе?

Дзіўныя людзі! Проста, сьмех толькі,

        Лезуць, куды ні папала,

Вечна іх мучаць нейкія болькі,

        Вечна ім нечага мала.

Хай жа якому ў зубы сьмерць гляне, –

        Чорт за душу упляцецца, –

I ўсё яго тут – дамоўка паняй,

        Сьпіць, ані-ні зварухнецца.