Гэта роспач пісала, не я,  

Гэты ліст напаўзмрочнай парою.  

Гэта вецер віхурнага дня  

Ліст прыбіў да магілы героя.  

Хто яму прачытаў гэты ліст?  

І няўжо тыя словы кранулі?  

Бо ён жыў невядома калі,  

Ў час далёкі: між дзідай і куляй.  

Бо сплыло столькі рознай вады,  

Неспакойна і сёньня герою...  

Мне прыходзяць сівыя лісты,  

Ды атрамант бярэцца крывёю.