У горадзе, што спрэс спавіты дротам,

Сьляпая, ад сьцяны і да сьцяны,

Да адзіноты мкнецца адзінота

I набывае голас драцяны.

Яна крычыць, як металічны лебедзь!..

Таварышу званю, кажу: "Як-небудзь

Спаткаемся...". I кажа ён: "Звані", -

З уласнай адзінотай дзень пры дні.

I пуста так - як вецер дзьме трубою...

Сваю бяду рукамі разьвяду

I сам сябе спытаю: "Што з табою?".

Плячом пацепну. Трубку пакладу.