Люстэрка трымае да ночы адбіткі:  

Рахманыя, ветлыя, хіжыя твары.  

І маюць яны, нават самы някідкі,  

Імёны свае, як расьліны ў гербарыі.  

А ноччу адбіткі пакінуць люстэрка,  

Пасыплюцца долу – заб'юцца ўтрапёна,  

Як соліды важкія з бомкай манеркі, –  

І профілі згубяць дазваньня імёны.