Пяшчотны ветрык, поле, доўгая каса...

Я каранямі прарасту ў гэту глебу...

Любімы твар, а на шчаках гарачая сьляза...

З табой я не быў, я ніколі, табой не быў...

Ляжу я ў траве; па твары зьменьліва цячэ раса…

Я ня ўмею плакаць, я ня ведаю, як гэта...

Маўклівым жалем сэрца поўніцца абсяг …

Не, я ня плачу, гэта дожджык зь неба....

І замінае крыўда і цямнее ў вачах...

Гэта ня цемра, гэта проста глеба...

І нешта б'ецца, замірае ў грудзях...

Здаецца мне, што я ніколі з табой не быў...

Мне хочацца трымаць твае далоні ў руках

Ці гэта не каханьне? што жа гэта?