Я мокрымі шчакамі адчуваю холад сьцен.

Сьляза, даверліва, цячэ марудна ўніз…

Прашу пабудзь са мной,

Дзе ты цяпер?

Дапамажы мне ўстаць з каленаў,

Дай крыху пажыць….

Пабыць самім сабой.  

Бо безь цябе я шэры цень…

А для цябе… Ня ведаю..

Ня ведаю як быць…

І боль пустых вачэй

Праз цемру ад павек…

І брыткі страх маўклівай адзіноты…

Я шэрай птушкай з падваконьня  

Улятаю ўверх…

У нябёсах я чакаю цябе…

Хто ты?