Я бегла па вясьне, і плакаў боль

апалаю чаромхай на траву

імкнуўшыся ўвесь сьвет прыкрыць сабой

мне белы попел лёг на галаву

у зрэнках стомленых квітнее бэз

пустое зерне хутка прарасьце

ці ёсьць магчымым  забіваць сябе

каб быць крывёю на чужой красе