1

я адчуваю сябе гэроем сьвету

сонца тваё падобнае на манету

маё – на канцэнтрацыю крывавых кропель

пакаштуй майго салёнага сiропу

сьлязлiвыя дзяўчыны глытаюць кветкi

яны – усяго толькi вантробы вялiзнай клеткi

ешце, бессаромнiцы, частуйцеся,

iначай не атруцiцеся!

дрэвы замяняюць паэтам сяброў

ды астатнiя на вiно зьмяняюць кроў

вы, ахвяры валтузьнёвай мiтусьнi!

вы, стваральнiкi трызьненьняў i фiгнi!

хто дажыве да наступнага лета

той праглыне сусьветную катлету

я не iмкнуся змагацца з лайном i брудам

не станецца чараўнiк iмiтатарам цудаў

я буду Iудам у наступным жыцьцёвым сьне

я радзiму прадам за семнаццаць срэбных манет

2

ты ня ведаеш беларускай мовы

напладзiлася вакол словаловаў

па старонках маршыруюць папяровыя шкiлеты

мы пра тое, пра сьвятое, вы пра вечнае, ПРА ГЭТА!

вы, нахабныя пахавальнiкi й каты,

адшукаць бы атруту для вашай гарбаты!

задыхнуўшыся ад сонечных ванiтаў

iдыёты рыхтавалiся да iспытаў

а на нашыя галовы няшчадна плявалiся хмары

а пад нашымi ботамi кожнай травiнцы хацелася марыць

я ня стану пытацца, дзе твае бадзяюцца ценi,

бо сьвятога ад забойцы складана адрознiць па адзеньнi

што iснуе знутры? гармiдар пачуцьцяў?

твой голас у зарасьцях болю зусiм ня чуцен

выключна пафас, разьдзьмуты на хлусьлiвай паперы,

дасягае неверагодных памераў,

дзе кожны будзе лiчыцца гэроем сьвету

тваё сонца падобнае на дзiравую манету