На зiмовае сонца вочы прымружыўшы

прапускае сьвятло ў душу празь сiнiя зрэнкi

чарнавокi спадар што iмкнецца сябе сагрэць

ён бялейшы за першы сьнег i крылы анёлаў

я гляджу на яго i моўчкi кусаю вусны

толькi хто вiнаваты, мой любiмы колер – чырвоны

устрывожаны ранак птушкай сарваўся з галiны

дай пад’есьцi свабодзе трошкi апалага лiсьця

дайце мне пад’есьцi трошкi вашай свабоды

маё сэрца стане вялiкiм як гэтыя вочы