Сны да аранжавай падушкi

схiляюць лысыя галовы

хутчэй ратуйце нашы душы

мы – носьбiты нiчыйнай мовы

я – цень, што поўзае па сьценах

да вуснаў прыпадае моўчкi

i пазiраюць летуценна

напаўрасплюшчаныя вочкi