Стаю на даху, гляджу я ў далеч

застылы водгук былой вайны

мы – дзецi, зробленыя са сталi

мы – проста сны

як заiнеюць мае павекi

шалёны крык падштурхне мяне

памiж душою i чалавекам

крывавы сьнег

ва ўлоньне мацi змагу вярнуцца

зямлi спакутаваным дзiцём

вучыць анёлаў i самагубцаў

любiць жыцьцё