Самотны чалавек! Глядзi, з дрэваў сьцякае блакiтная кроў,

Кроплi зьбягаюцца ў велiзарныя лужыны,

Нечая постаць, скурчаная пад нападамi чырвоных зьвяроў,

Ад адчаю i болю кожны мускул нэрвова напружаны.

Самотны чалавек! Назiральнiкi, падобныя да

                                                                           мармуровых сьценаў,

Пазбаўленыя ня толькi пацыфiсцкiх iдэй,

Дый у брудных лужынах хiба ня нашыя ценi

Яшчэ ўчора казалi: «Hope to see you again one day»?