Сьцiплы бог паглядаў адрачона, як сьпiць чалавек,

Сьцiпла падалi вейкi з заплюшчаных шчасьцем павек,

Поўня бляклаю плямай на чорнай цьвiла прасьцiне,

I зьлiваўся з асфальтам нiкiм ня спынены сьнег.

I блукалi балесныя сны, наводзячы жах,

Ды бадзялiся псэўдаёгi па нажах.

Падавалася: толькi ты нiяк не засьнеш,

Гэтаксама, як нiкiм ня спынены сьнег.