Заўтра буду грукаць галавою ў неба  

шлях наш быў дадому, збочыла ты ў Рым, а

тут перад маімі вершамі ганебна  

злосныя анёлы бразнулі дзьвярыма

хлопец лёс свой крэсьліць на счарнелым сьнезе

ён – лязо і сьлёзы, ён – мой кот і кат,

нечым зьнэрваваны, заблукалы недзе

некалі сканае на маіх руках

ад цябе таксама лекі не ўратуюць

бо з тваёй талеркі я жыцьцё каштую