Партызанскага лягера

Трохі пажоўклае фота...

Вынаходніцтву Дагера

Дзякуй ад шостае роты!

Ад яе камандзіра,

Русачубага, першага справа.

На дзевяты дзень міру

Ён загіне пад Прагай.

Побач – справа другая –

Дарагая яго, сувязная

Застанецца жывая...

Ды ніхто шчэ пра гэта ня знае.

I народзіцца сын.

Русачубы.

Ваенным пілотам

Ён праз трыццаць адзін

Год

      сустрэнецца з шостаю ротай.

Парадзелай, сьсівелай,

Адно і багатай –

                           на страты...

Стане зьлева

I будзе глядзець вінавата.

Рота ахне суладна,

Памяць роту ажно захістае:

«Гэткі ж стройны і ладны!

Толькі роты яму не хапае...»

Рота вырашыць справу

Як належыць: бяз музыкі доўгай

Загадае стаць справа,

Першым справа –

                              па праву і доўгу.

I саступяць гады,

Ажыве і паўторыцца фота:

Камандзір малады...

Зь ім ягоная

Шостая рота.