Кожны раз, як сыходзіш сьляпы ў павуціньне вулкаў

я ў гаркавым дажджы шукаю сабе прытулку

мне зламаныя пальцы нечы boyfriend цалуе

я крычу праз завею словаў «алілуя»

і пажоўклае лісьце ўпадзе зямлі на грудзі

і ня ўбачыць яна, як пальцы ламаюць людзі

як тугой абрастаюць радкі, як сівеюць вейкі

як засохлыя дрэвы мне ахвяруюць лекі

ты – далонямі і душой у чужой мярзоце

я – чырвонай травой на здохлай адзіноце

я – кульгаваю Музай у абадраных строях

ты – нязмушаны дэзертыр зь імём гэроя

твой бяскрылы анёл спакойна падлічыць шнары

пакладуцца ў яго кішэню пiгулкi мараў

покуль поўня ваўком штоночы самотна вые

покуль кветкі на падваконьні цьвітуць жывыя