Ап’янелы ад суму паэт любаваўся сабой

ён вясновым дажджом па старонках чужых пацячэ

ты абернешся болем і табою абернецца боль

цалавацца з пустэчай нахабных вачэй

каб запомніць зьмярцьвелыя рухі забітай душы

каб знайсьці, дзе са шчырасьцю ейнай зьнікае зіма

дзе чароўныя сны не імкнуцца цябе задушыць

пошук шляху туды, дзе нікога няма