I

Былі два браты,

Два разбойнікі;

Шмат рабілі зла

Неспакойнікі.

Як пойдуць гуляць,

Расхахоляцца,

Задрыжаць усе,

Ўся аколіца.

Ні прайсьці нідзе,

Ні праехаці;

Б'юць паклоны ім

Людзі нехаця.

Сіла – воля іх

Не ўнімаецца,

Гонар – слава іх

Разрастаецца.

II

Так жывуць сабе

Два разбойнікі

Разгульным жыцьцём,

Неспакойнікі.

Дый ня вечна ўсё

Ў нас пад зорамі:

Закруціла штось

Непакорамі.

Хоць іх сэрца – сталь

Недаступнае,

Хоць душа – скала

Непадкупная,

Вочкі, грудзі – чар

Напаткаліся;

У ваднэй удвух

Закахаліся.

III

Зажылі браты,

Два разбойнікі,

Ўжо другім жыцьцём,

Неспакойнікі.

Хараствы касы

Іх занадзілі;

Між сабой, як стой,

Не паладзілі.

Не дубы скрыпяць

Сукам, лісьцямі, –

Два байцы-сьмяльцы

Ненавісьцямі.

I пайшлі ім так

Дні няшчасныя,

Пачалі з сабой

Бойку страшную.

IV

Б'юцца, б'юцца ўдвух

Два разбойнікі

За красу-касу,

Неспакойнікі.

Зоркі – сьведкі ім –

Прыглядаюцца,

Шумам цёмны бор

Падзіўляецца.

Дзень ужо мінуў,

Вечарэецца,

Барацьба ўсё іх

Паланеецца.

Чуць на ўсход другі

Занімалася,

Два браты з жыцьцём

Разьвіталіся.

V

Доўгі спалі час

Два разбойнікі

У сваёй крыві,

Неспакойнікі.

Нават тая іх

Двух забылася,

За якую так

Яны біліся.

Пакуль неяк раз

Аднаногія

Шлі мясьцінай той

Два убогія.

Рыюць яму-глыб

Непацешныя,

Аддаюць зямлі

Косьці грэшныя.

VI

Дзе сягоньня сьпяць

Два разбойнікі,

Там курган стаіць,

Кругом хвойнікі.

Той курган расьце

Відавідаю, –

Хто ідзе тудой,

Ветку кідае.

Хто ідзе падчас

Каля поўначы,

Страха ўбача там, –

Моліць помачы.

Так ляжаць браты,

Два разбойнікі,

І па сьмерці ўсё

Неспакойнікі.