У небе – ля хмары грымотнай – празрыстая, лёгкая хмара

Шпарка плыла, і абедзьве чагось чырванелі ад жару.

Зьліцца жадалі яны, зрабіліся б хмарай магутнай,

Але далёка іх вецер разьнёс, наляцеўшы нячутна.

Дробным дажджом над зямлёй, як сьлязамі, адна пралілася;

Гулкім раскатам грымотаў другая ў адказ азвалася.

І паасобку загінулі хмары бяздольныя тыя,

Чуючы ў небе, як вецер над сьмерцю іх радасна вые.