Пад дубам камень,

быццам надмагільле...

На ім ні слова,

толькі жалуды

ляжаць сузор'ем

літары апошняй...

Магчыма, я...

Зь нябыту выйшла я,

каб напісаць

на камені

пад дубам

на белым аркушы –

ня страшна паміраць

там, дзе жывуць

дубы і камяні...

Там мудрасьць,

па якую ходзяць людзі.