Сонца скача па галінах аблокаў, як жоўтая малпа.

У вадзе – дзеці – будучыя манархі,  

Сьмеючыся, пазначаюць сваю тэрыторыю.

Пляж цячэ, як разьліты мёд, і хвалі

Пускаюць сьліну і аблізваюць бераг,

На вадзе – хлопчыкі – будучыя магі,

Пэндзьлікамі між ног малююць сонцы.

Толькі захлынуўшыся, ты разумееш,

Што ўся соль зямлі – у акіянскай вадзе,

Што рыбы

Ў прыроднай валюце – дробная манэта,

Якую няцяжка здабыць, ня тое што птушкі –  

Папяровыя грошы, якім усё дазволена.

Яны нават вецер паставілі ракам

І па яго сьпіне спускаюцца да вады,

І там пакідаюць вадзяныя знакі.

Ты зьлізваеш з вуснаў салёны мёд,

І паветра прыліпае да насьліняўленай скуры

І курчыцца на ёй, як у павуціньні муха.

У вадзе – дзеці – нашчадкі малпаў

Бессаромна мочацца на люстэрка Бога.