Ты адзінокай, я сіратою –

Возьмем і пойдзем разам з табою

         Колкай жыцьця пуцявінкай;

Долю, нядолю, сэрцы і думы,

Зложым скарб гэты ў скрыню адну мы,

         Будзь ты маёю, дзяўчынка!

Новую хатку табе збудую

I гаспадарку спраўлю такую:

         Будзе хлябок і скацінка.

Днём будзем працай час каратаці,

Прыйдзем з работы, будзем у хаце

         Пяяць з табою, дзяўчынка.

Цябе, о, вер ты мне, маладому,

Я не пазволю нідзе, нікому

         Крыўдзіці, строіці кпінкаў;

Сьцерагчы буду, як сваёй зрэнкі,

Новыя буду спраўляць сукенкі

         Табе, з табою, дзяўчынка.

Шчыра і міла, сэрца маё ты,

Дам табе колькі хочаш пяшчотаў,

         Буду паслушнай галінкай;

Буду, хоць віхры стануць шумеці,

Цёмна і жудка будзе на сьвеце,

         Ўсюдых з табою, дзяўчынка.

А як нам доля надта дадзене,

Дасьць болей гора, а шчасьця меней,

         Цяжкая прыйдзе часінка, –

Тады, як разам згодна жылі мы,

Зносячы сьпёкі і холад зімаў,

         Памром з табою, дзяўчынка.

Ціха ў пасьцелі ляжам жвіровай;

Крыж нам паставяць белы, яловы,

         Насып абложаць дзярнінкай;

Буры жыцьця мне сьлёз не скупілі;

Гэткі ж спакой у цёмнай магіле,

         Ды і з табою, дзяўчынка!