Мая бабуля

Ня ведае болю,

Яна думае, што

Голад – гэта ежа,

Галота – гэта багацьце,

Смага – гэта вада.

Яе цела, як вінаград, абвілася вакол палкі,

Яе валасы, як пчаліныя крылцы,

Яна глытае сонечныя зайчыкі таблетак,

Называе інтэрнэт – тэлефонам ў Амэрыку.

Яе сэрца стала ружаю – яго толькі і можна

Што нюхаць,

Прыціскаючыся да яе грудзей,

Больш ад яго ніякага толку –

Толькі кветка.

Яе рукі, як ногі бусла, –

Чырвоныя палачкі.

І я сяджу на кукішках

І выю ваўком

На белую поўню тваёй галавы,

Бабуля.

Я кажу табе: гэта – ня боль,

Гэта – так моцна цябе абдымае Бог,

Цалуе і коле сваёй няголенай шчакою.