Не згінай мяне, я не сагнуся,

Не баюся ні страхаў, ні зла.

Нездарма я зь зямлі беларускай

Непахіснай сасною ўзрасла.

Напрасткі йду няходжанай сьцежкаю,

Мудрасьць продкаў ў гарачай крыві,

Ні прад кім не схіляю пасьпешна

Крыху гордай сваёй галавы.

Абмінаю ўсю набрыдзь, што вокал,

Чалавечы мой блытае лёс.

Гляджу ўдаль, не маргнуўшы на'т вокам.

Розум цемру праніжа наскрозь!