Стаю адна, а прада мной ірдзіцца,

сінее поясам вузенькая рака...

Прыйшла сюды я раньнем на граніцу

з другога боку птушак сустракаць.

Вось вылетуць яны зь зялёных хвояў,

пачнуць вясёла з сонцам гаманіць

і паплывуць у сіні нада мною,

ня знаючы ні межаў, ні граніц.

Вось вылетуць... ушыр і ўдоўж па краі,

дзе толькі кліча рэха братніх мук.

Іх вольны лёт нішто не затрымае –

ні сінь Дняпра, ні быстраводны Буг.

Ня ўбачу больш, як сонца тут устане

і ў сініх хвалях голаў акуне...

Не заірдзіцца у кустох ружова раньне

і толькі ў чужыне прысьніцца мне.

Як гляну я на стрэхі родных вёсак,

што у лугох, як птушак чарада...

Мне гэтак цяжка родныя палоскі

і край свой любы сяньня пакідаць...

Калі цягнік жалезам зарагоча

і панясе ў далёкі, гулкі вір,

імглою смутак ападзе на вочы,

ўпадзе мой стогн на прыдарожны жвір...

I, ціха стоячы ў вакне вагона,

я захачу, самотная, адна

свае аўсом засеяныя гоні,

і вобраз сёл, і буры лес абняць.

Бывай ужо, плыві далей, Зэльвянка,

нам прыйдзецца з табой расстацца ўсё ж...

Іду дамоў, а прада мной сялянкі

ступаюць па дарозе басанож.

Глядзяць у твар, і чуецца пытаньне:

чаму ў вачох такі дзіўны агонь,

адкуль прыйшла чужая пані

і плача так няведама чаго?

Пайшлі далей, іх словы заціхалі,

упаўшы недзе ў польны малачай.

Мне ж засталася толькі жменя жалю

й дарога сумная ў чужы, далёкі край.