Псалтыр, пакрытую няжорсткай бурай кожай,

Я ўзяў і срэбныя засьцёжкі адамкнуў,

Перачытаў радкі кірыліцы прыгожай

І воску з ладанам прыемны пах пачуў.

Вось псальма сьлічная. «Як той алень шукае

Крыніцы чыстай, так шукаю Бога я».

Як вее сьвежасьцю яе краса жывая!

Як радасна далей сьпяшыць душа мая!

І бачу я ў канцы няхітрую прыпіску,

Што «кнігу гэтую раб Божы, дзяк Гапон,

Дзеля душы сьпісаў у месьце Ваўкавыску

У рок сем тысяч сто васьмы з пачатку дзён».