Сасна і кусты іван-чаю,

Далёка лугі і палі.

Дзе б крокі мае ні былі,

Я вёску ў сабе адчуваю.

Над хатай дымок, як калісьці,

То голуб, то кот на страсе...

Мне вецер з сасны данясе

Рыпеньне забытай калыскі.

«Ўсё вёска, і зноў жа пра тое»,–

Хтось, можа, дакорам кальне...

Ёсьць горад і вёска ў мяне,

Я зроду не быў сіратою.