Сэрца ные, сэрца кроіцца ад болю, –

Ой, пайду я зь цеснай хаты ў тое поле.

Ў чыстым полі вецер вее, павявае, –

Ты пакінь мяне, нуда мая нямая!

Я тады б у песьні звонкай, салаўінай

Выліў тугу і на вецер буйны кінуў,

І разьвеяў бы яе ён па раздольлі,

Каб ня ўбачыць мне ніколі ўжо нядолі.