1

Пра што шапочаш, гай,

Празрысты, верасьнёвы?..

Пара спраўляць абновы.

Чакай мяне. Чакай.  

Жывыя мы з табой.

Звычайная падзея.

Адкружыць лістабой,

I сьнегавей адвее.

Накінеш на плячо

Зялёны шоўк маёвы.

Вясёлае дзяўчо

Гукнеш сакрэтным словам.

Ня сьцерпіць, прыбяжыць,

Прытуліцца травінкай...

Ах, жыць ды не тужыць,

Не выпускаць з абдымкаў!  

Не паслабляць вузлы,

Што пальцы паспляталі!..

Жытнёвыя вазы

На ток пашыбавалі.

2

За гаем зноў пачаўся гай.

Ня ўспомню, што было да гаю.

Усё наперад забягаю

Сабе самому...

                          А, няхай!

Дальбог, нічога не шкада.

Бывае вось пара такая,

Калі жывеш, нібы сьцякае

З палёў напоеных вада.

Што знаць, куды яна цячэ, –

Гадаць, куды бяжыць дарога!..

Ніхто на сьвеце не ўцячэ

Ад лёсу, ад сябе самога.

I мне з самім сабою жыць,

Які ўжо ёсьць я, дзе тут дзецца.

Жыць, як шчасьлівае сьмяецца,

Жыць, як балючае баліць.