Ты стамілася, змарнела, сьлёз праліла рэчку.

Што ж, пастаў прад абразамі, запаліўшы, сьвечку:

Мо паможа Яну гэты сьвет і пацер словы...

Асьвяціла сьвечка з воску хлопца твар васковы.

Тае воск, і ўніз ціхутка капелькі сьцякаюць,

А ў вачох збалелых Яна сьлёзы праступаюць.

Сьвечка сьвеціць, сьвечка зьзяе, сьвечка дагарае,

І ў панурай, цеснай хаце хлопец памірае.

Ой, ня век жа сьвечцы тонкай зіхацець, гарэці, –

Дагарыць яна і зьнікне, як і ўсё на сьвеце...