Гэта станцыя чужая,

Гэты горад мне чужы.

Хто ж праз ноч мяне гукае:

«Любы мой, дапамажы!

Любы мой, мой невядомы...»

Над аціхлаю зямлёй

Голас плыў, амаль знаёмы,

Знаны, ды забыты мной.

«Любы...» Памяці прагалы.

«Любы...» Што ў былым, зьбяры:

Выпадковыя вакзалы.

Выпадковыя сябры.

Дык адкуль жа ён, таемны,

Знаны, ды забыты мной,

Над маім жыцьцём дарэмным  –

Голас станцыі чужой?

«Любы мой...»

                          Вось-вось сарвецца,

Змоўкне рэхам у вушах,

I яму не адгукнецца

Аніводная душа!

Аніводная зь мільёнаў

Чалавечых, родных душ!..

I разгублены, зьдзіўлёны

Абарваўся голас... Руш!

Руш мой быт уладкаваны,

Як навала, як вайна,

Голас станцыі нязнанай,

Дзе крычыць

                       мая віна.