Сумна мне, а ў сэрцы смутак ціха запявае:

«Сьцежка ў полі пралягае, траўкай зарастае.

Каля сьцежкі пахіліўся явар да каліны, –

Там кахаліся калісь-то хлопец і дзяўчына.

Ой, ішла дарога долам, ды ішла і горкай, –

Не схавалася дзяўчына ад тэй долі горкай:

Бо ляжыць яе дарожка, траўкай зарастае;

Сумна глянуць, цяжка бачыць, жаль душу праймае».