Іграй нам, Маціуш, іграй.

Ня так, як заплацілі грошы,

А так, як ветрам ліст палошча,

Шпачыных сьпеваў поўны, гай,  

Над качарэжкамі галоў,

Над гаманой коснаязыкай –

Ня трэба нам вялікіх слоў,

Даволі музыкі вялікай.  

Іграй нам, Маціуш, іграй!

Ня стане музыка таварам,

Пакуль па чардах у мадзьяраў

У чарках холадна мядзьвяных

Бурштынава бруіць такай.  

Паўней жа чаркі налівай!

Іграй нам, Маціуш, іграй.  

Хай твая скрыпка –

                                 часу ўзбоч –

Вядзьмуе

               дамаю піковаю...

Са мной такая чарнабровая,

Што пада мной сьвятлее ноч.

Як абдымае – не пытай.

Іграй нам, Маціуш, іграй.  

Не замірай

                  на тонкай той,

Шчымлівай той,

                           дзе сьлёзы просяцца.

Такая ў сьвеце безгалосіца –

Лепш пакараньне нематой.

Ты нематою не карай,

Іграй нам, Маціуш, іграй.  

Ну хто

           грашыма шапацець!

Панакуплялі за валюту

Сьвятых, што пазіраюць люта,

Крыжоў пазелянелых медзь.

Цяпер і музыку купіць

Прыйшлі на рэшту –

                                   ды музыка

Ад струн не адрывае смыка,

Ня купіш тое, што гучыць!

Ня хопіць золата на рай.

Іграй нам, Маціуш, іграй.  

Іграй нам –

                    рукі чарнабровай  

Па шчоках рэкамі цякуць,

Іграй –

            прасторам чабаровым

Праз дым і чад я змог дыхнуць.

Ужо ўва мне ўвесь сьвет шырокі,

Рык горада, мальба сяла...

Пайшла Эўропа

                           рукі ў бокі,

У скокі Азія пайшла!  

Хто зможа паяднаць людзей,

Даць веру ім і даць надзею?..

Іграй,

Іграй жа, чарадзей,

Дай Божа сілы чарадзею!  

Хай не змаўкае скрыпкі сьпеў

Да той хвіліны прасьвятленьня,

Калі здаецца: ты пасьпеў

На душ людскіх перасяленьне,

Калі нябёсы, як званы,

Гудуць сьвяточна, і,

                                 зьні-

                                         ка-

                                               ю-

                                                   чы,

Ты абдымаеш шар зямны,

Мадзьяркі плечы абдымаючы...