Ў цёмным небе – хараводы

Сіняватых зорак,

Ў цёмным небе сьвеціць месяц

Залатым сярпом...

Мы выходзім зь цесных, душных

Падзямельных норак,

На зімовы цёплы вырай

Цягнемся-паўзём.

Ў полі, ў лесе нам усюды

Праляглі дарожкі!

Йстужкай рушымся між пушчы,

На сам перад – я.

Зіхацяць маей кароны

Залатыя рожкі,

Цёмным блескам адлівае

Ўся луска мая.

Нам ня трэба ні ад чога

Ноччу абароны:

А спаткаем чалавека, –

Порт расьсьцеле ён;

Залаты ражок яму

Я ўраню з кароны,

І па белай палатніне

Дальш мы папаўзём.