Паэт ня той, хто вершы піша, не.

Каб так было – усе былі б паэты.

Паэт сябе стварае, як камета

Сьлед самагубны, –

Самагубнасьць гэта

Сапраўднага паэта

Не міне.

Яна адна правы яму дае

Сумленьнем быць і праўдаю народа.

Паэт ня той, хто апяе свабоду,

А той, хто ў бітве згіне за яе.

З такою доляй ці пашчасьціць мне?..

Вадой маўклівай, часам замучонай,

Плыве Дунай – і раптам уздыхне

То хваляю зялёнай, то чырвонай.

Яго дыханьне запаўняе Пешт

I заціхае ў вузкіх вулках Буды...

Ня страшна думаць мне, што ў рэшце рэшт

Заціхну я...

                  закончуся...

                                      ня буду...

Што не бясконцы дзён маіх сувой...

Мне страшна не счакаць хвіліну тую,

Калі, сарваўшы ў сечы голас свой,

Паэты шчодра плацяць –

Галавой –

За слова, што нічога не каштуе!

Мне гэткай платы будзе не шкада,

Хай толькі лёс прыняць яе захоча...

Пецёфі мост пагрозьліва ракоча.

Цямней за ноч дунайская вада.