Стынуць густаплынна

Барвы ў небе,

Морак ахінае любы гай,

Конікі стракочуць звонка недзе,

Горнецца да сну азёрны край.

У палон бярэ ля хваляў лёгкіх

Водар нарачанскіх кветак-сноў.

Сэрца вызваляецца ад крохкіх

Хваляваньняў і нясьмелых слоў.

Сінія глыбіні таямніцаў

Сёньня для мяне, для аднаго.

Даплываюць сьпевы беражніцаў

Да туманных, сонных берагоў.

Вечар –

Казка Матухны-прыроды, –

Крылы разьвінаючы свае,

Ап’яняе мяккай асалодай

І ў душы спагадліва пяе.