Падымі угару сваё вока,

І ты будзеш ізноў, як дзіця,

І адыдуць-адлынуць далёка

Ўсе трывогі зямнога жыцьця.

Ціха тучу блакіт закалыша,

У душы адрасьце пара крыл, –

Узьляціць яна ў сінюю вышу

І ў струях яе змые свой пыл.

Там ня трэба ні шчасьця, ні ласкі,

Там няма ні нуды, ні клапот,

Ты – царэвіч цудоўнае казкі,

Гэта хмара – дыван-самалёт!