Здароў, марозны, звонкі вечар!

Здароў, скрыпучы, мяккі сьнег!

Мяцель ня вее, сьціхнуў вецер,

І волен лёгкіх санак бег.

Як мары, белыя бярозы

Пад сінявой начной стаяць.

У небе зоркі ад марозу

Пахаладзеўшыя дрыжаць.

Вільготны месяц стуль на поле

Празрысты, сьветлы стоўп спусьціў

І рызай срэбнаю раздольле

Сьнягоў сінеючых пакрыў.

Ўзрывайце ж іх санямі, коні!

Зьвіні, вясёлых бомаў медзь!

Вакол лятуць бары і гоні,

Ў грудзёх пачала кроў кіпець.