Шпарка коні імчацца у полі,

Сумна бомы гудзяць пад дугой,

Запяваюць аб долі і волі,

Навяваюць у сэрцы спакой.

Ўюцца зьмейкай срабрыстай дарожкі,

Брызгі золата ў небе блішчаць,

І маркотныя месяца рожкі

Праз марозную мглу зіхацяць.

Поле нікне у срэбным тумане,

Сьнег блішчыць, як халодная сталь,

І лятуць мае лёгкія сані,

Унашуся я ў сінюю даль.