Ноч. Газьніца гарыць, чырванее,

І гарбата, астыўшы, стаіць,

За сьцяной запявае завея,

Сумна бомамі ў полі зьвініць.

З краю ў край яе гул аддаецца,

І чагось усё думаю я,

Што зь няволі зімовай там рвецца

Крэпка скутая сьнегам зямля;

Грудзі моцныя цяжка ўздымае,

Ветрам вее, як дыхаць пачне,

Сьнег халодны ў палёх калыхае

І вось-вось свае путы страхне.