1

Сумую па табе, мой горад.

Як ні напоўнена душа

Палёў прасторам, шумам лесу

I плёскатам крыніц і рэчак, –

Сумую па табе, каменным.  

Гады глыбеюць. Не злучыць

Карэньні зь вершалінай стромай,

Якую толькі ледзь хістае

Вяртаньняў нашых нізкі вецер.

2

Пагоркамі, дзе грае рэха,

Працяглым звонам касавіцы

Працуе ліпень... На вазах

Плывуць зялёныя аблокі.

З дарогі падыму травінку –

I загарчыць на вуснах лета,

I пошук страчанага часу

Патрэбным здасца і дарэмным.

Дзяўчо на возе засьмяецца

I кіне недасьпелы яблык,

Які ўпадзе, як узарвецца,

У босы сьлед майго маленства,

У пыл гарачай каляіны.

3

У горад мой, да сьцен каменных,

Вяртаюся з палёў і рэчак,

Сьвятлее ўсход паловай сонца,

Мінулым і наступным днём,  

I час, які не захаваць,

Не зьберагчы ў сабе навечна,

Сухой травінкай касавіцы

Шапоча пад чаравіком.